وقیح

لاشی صفتان را، زِ بشر بــوی نبردند

در قعر کثافت چو نشستند زِ خطر بــوی نبردند

افکار پلیدی چو بشد منطقِ این خلق

تا خیره سران هم زِ حذر بــوی نبردند

چون درک نباشد تـکّبر نافذِ جان است

از خیر بماند ، زِ شر ؤ شور ؤ ضرر بــوی نبردند

توصیفِ ضــرر ، جان وُ هزار مال نباشد

در حفظِ شرافت چو علیلند زِسپر بــوی نبردند

از جمله ، زِ مردی نبرد لاشخور وُ لاشی

تردید نداریم زِ هــنر بــوی نبردند

شب رِو صفتان آه کــشند ناله برآرند

تا عرش بداند که وقیحان زِ پدر یا زِ پسر بوی نبردند

شهرام بهین آئین(شب رِو)