پدر

چه کردی تو با من ،، تو آموزگار

ندادی مرا درسِ این روزگار

چرا با من اینگونه تا کرده ای

زِ قلبم صداقت بنا کرده ای

تو گفتی صداقت بسان ریشه است

نگفتی که بر ریشه صد تیشه است

چرا این صداقت ندارد بها ؟

چه می‌بایدم تا زِ دستش رها ؟

چه می‌بایدم تا دغلباز شد ؟

چو ماری به کاشانهٌ غاز شد

مرا رخصتی ده ، دو رنگی کنم

هم از عدل وُ باطل زرنگی کنم

یکی را به شمشیر یکی را به تیر

دگر را به لبخند کشانم به زیر

چرا اخم کردی تو آموزگار ؟

چه دانی که بی صبرم وُ بی قرار !

* * *

پسر گوش کن تا بگویم تو را

نه گردنکشی کن نه چون و چرا

رسولان بگفتند : تو آرام باش

خدا حاکم است ،،، تو قوّام باش

خدایی چو هستش ، بدین خاطر است

صدایش بزن حاضر وُ قادر است

خدا را به هر لحظه هی یاد کن

دل وُ جانِ خود را بدآن شاد کن

بگو شب رِو ام کرده این روزگار

مرا گر تو خواهی بکن رستگار

شهرام بهین آئین (شب رِو)