
چنان خوش چشم و ابرویی گمان میکردم آهویی میانِ صدهزاران گل بِه از گلهایِ شب بویی دلم شیدایِ خود کردی زِ گیسویت چو خوش مویی اسیرم در نگاهِ تو بکن یکدم تو دلجویی کمانت میزند نیشتر به هر لحظه ، به هر سویی دلا درگیرِ خود کردی تو میدانی ، نمی گویی منِ دلداده شب رِویم تو زیبا چهره ماهرویی شهرام بهین آئین(شب رِو)
برچسب:
نویسنده: حامد رضایی